Obcinamy kabel i mamy nowy kontroler Sony.

Tennessee – mężczyzna wyciąga swój pistolet i wychodzi na podwórko żeby przegonić dzikiego psa. Po chwili wraca i KŁADZIE NAŁADOWANĄ BROŃ NA STOLE W SALONIE. Jego trzyletnia przyrodnia córka sięga po broń i… strzela przez przypadek strzela sobie w brzuch. Rana okazuje się poważna, dziecko umiera.

Sprawa prosta? Zamykamy napchanego hamburgerami i testosteronem Amerykanina do pierdla? NIE!

Zdaniem Szeryfa tragedia była spowodowana tym, że dziecko grało dużo na Wii, a kontroler tej konsoli jest jak wszyscy wiemy – wait for it – “ukształtowany tak, ze wygląda jak pistolet”.

“Tatuś” nadal pozostaje na wolności…

Jednak Billy i Steve mają od niedawna spory problem, najlepszy wynik został pobity przez zupełnie nowego zawodnika! Hank Chien to chirurg plastyczny, który w 2 godziny i 35 minut zdobył aż 1 061 700 punktów (tym samy przeskoczył ostatni – 1 050 200).

Cześć i chwała!

W drugiej części Batman: AA (mam coraz mniejsze nadzieję na zmianę tytułu…) Gacek dostanie towarzysza. Oficjalnie potwierdzono, że w grze pojawi się Robin, choć nadal nie wiadomo w jakiej formie (grywalna postać, co-op, NCP?).

Głos młodemu pomocnikowi Batmana podłoży Vincent Martella.

Tym razem “odpowiada” zaniepokojonej, przez czas który spędza przy GoW3 jej chłopak, dziewczynie. Po raz kolejny można się uśmiać!

Polecam!

Pewna para, on 41 lat ona 25 lat, zamieszkująca Seul została aresztowana. Powód – dopuszczenie do śmierci swojej kilkumiesięcznej córeczki…

Para była na tyle zajęta grą “Prius Online” i wychowywaniem przyznanej im tam istoty o imieniu Anima, że nagminnie zaniedbywali swoje prawdziwe, niedawno urodzone dziecko. Była ona karmiona tylko raz dziennie, mlekiem w proszku.
Gdy po jednej z 12-to godzinnych serii “rodzice” postanowili do niej zajrzeć okazało się, że nie żyje. Będąc przykładem troski i oddania zrobili to co każdy “Opiekun Roku” – uciekli.

Nie na wiele im się to jednak zdało ponieważ zostali bardzo szybko złapani. Teraz oczekują na werdykt oraz wydają kolejne, płaczliwe oświadczenia.

Jak zwykle apeluję: LUDZIE, ODROBINA WYOBRAŹNI!!!

Na Tokyo Game Show 06 dowiedzieliśmy się, że Twórcy zabierają się za kontynuację, zaś rok później można było podziwiać pierwszy trailer. Od tego czasu wieści na temat dwójki ucichły…

Na szczęście ostatnimi czasy ludzie z Irem puścili farbę i wiemy już, że gra nadal powstaje. Co więcej Twórcy chcą ją już niedługo wypuścić, a platformą docelową będzie PS3!

Teraz pozostaje mieć nadzieję, że gra pojawi się również w reszcie barbarzyńskiego świata…

Jednak jeżeli waszym głównym zajęciem jest konsolowe muzykowanie, to mam dla Was miłą informację – Harmonix zapowiada, że trzecia odsłona Rock Band uderzy już w te święta bożego narodzenia. I to jednocześnie na całym świecie!

Active 2.0 będzie zbiorem mini gier (wersja na PS3 będzie miała możliwość pobierania nowych z PSS) których celem będzie pozbawić nasze ciała odrobiny tłuszczu. Dzięki dodawanemu do tytułu, miernikowi akcji serca będziemy mieć jeszcze dokładniejszy wgląd w to jak kiepsko u nas z kondycją.

BTW: Posiadacze X360 nie muszą ćwiczyć?

Po odpaleniu wita nas intro, które jakoś niespecjalnie przypadło mi do gustu. Ot kilkanaście naprawdę niezłych wózków, szalejących po różnych trasach z niespecjalnie atrakcyjnym podkładem muzycznym w tle. Niby ok, ale drugiego takiego intra jak to z japońskiej wersji GT2 to już się chyba nigdy nie doczekam… Nieistotne. Po chwili naszym oczom ukazuje się menu. Jak to zwykło bywać w serii GT posiada ono przyjazny wygląd, przejrzysty design. Bez zbędnych bajerów, wszystko ma swoje miejsce. Z góry informuję – najlepiej od razu poświęcić chwilę czasu i skorzystać z opcji zainstalowania gry na dysku. Nie jest to konieczne, ale o wiele przyjemniej będzie się nam grać – bez instalacji czas loadingów bywa momentami tak długi, że można zjeść kapcie z nudów.

Zabawę czas zacząć… i tu się można mocno zdziwić. Już na wstępie uderza nas prosto z półobrotu największa wada tego tytułu – a mianowicie brak trybu kariery. Nie będę ukrywał, że śledzę losy serii od jej początku, i tryb kariery to było to, co przyciągało na dłuuugie godziny do PSX-a i jego następców. Do naszej dyspozycji oddano jedynie tryby Single race, Time trial i Drift trial. Omawiać ich nie ma najmniejszego sensu, bo ich nazwy same mówią za siebie. Poza tym w nasze łapska oddano również tryb wyzwań. Jest to coś na kształt licencji znanej z innych odsłon GT (a których tu zabrakło). Szkopuł w tym, że zyskujemy za nie jedynie kasę, żadnych bonusów ani nic, no może jedynie możliwość słuchania własnych mp3. Swoją drogą ich poziom trudności został znacznie zaniżony co również skraca czas zabawy z nimi. Choć trzeba przyznać, że zaliczenie wszystkich wyzwań na złoto trochę czasu nam jednak  zajmie. Brakuje jednak motywacji do zaliczania tychże (poza własną ambicją).  

Niezaimplementowanie kariery i możliwości rozwoju jest największą zbrodnią jaką można wyrządzić takiej grze.  Ciężko zrozumieć dlaczego twórcy zdecydowali się na taki krok… każdy wiedział czego spodziewać się po GT, chyba dlatego postanowili zaskoczyć graczy. No i się im to udało wyśmienicie. Niestety, nie w tym kierunku droga. To trochę tak jakby dostać świetnie zapowiadającą się grę przygodową, która nie posiada spójnej fabuły, a jedynie wybór poszczególnych lokacji, w których nie dzieje się nic co napędzałoby akcję.

Mimo wszystko nie zmienia to faktu, że Gran Turismo to Gran Turismo i najważniejsza w nim rzecz się nie zmieniła – radość z jazdy. To nie jest kolejna ścigałka gdzie dusimy gaz do dechy i zostawiamy wszystko za sobą. Trzeba się trochę postarać i wykazać pewnymi umiejętnościami – w innym wypadku bardzo szybko skończymy na bandzie albo poza trasą. Nie ma zmiłuj, każdy nawet najmniejszy błąd będzie miał swoje konsekwencje. Ten dość techniczny model jazdy nie każdemu pasuje, jednak należy podkreślić, że opanowanie go sprawia wiele radości i daje nam wiele satysfakcji. Nie ma tu miejsca na lamerstwo – albo nauczysz się jeździć albo przegrywasz – mnie taki stan rzeczy jak najbardziej pasuje. A że jest się czego uczyć (bo każdy samochód inaczej się prowadzi), tym więcej zabawy mamy zapewnione. A jest czym jeździć – do dyspozycji oddano ponad 800 samochodów, będących świetnym odwzorowaniem wózków, które możemy(albo nie możemy) zobaczyć na ulicach całego świata. Przy samochodach należy zaznaczyć, że nie mamy już opcji tuningowania naszych bryczek według własnego widzimisię – mamy jedynie opcję zmiany kilku ustawień. Sposób zdobywania nowych zdobyczy troszkę uległ przemodelowaniu – teraz mamy do czynienia z dealerami, którzy wystawiają poszczególne marki czy modele w zależności od dnia. Dla niektórych jest to niepotrzebne udziwnienie, jak dla mnie jest to fajna rzecz, która sprawia, że na ciekawe modele trzeba zapolować.

Trasy dzielą się na typowo wyścigowe, miejskie, szutry oraz takie gdzie przyjdzie nam się ścigać pomiędzy zwałami śniegu. Ich liczba jest duża, występują w różnych wariantach no i oczywiście możemy po nich śmigać na różnych poziomach trudności. Szykany na trasie Laguna Seca czy tor Nurburgring potrafią zapewnić naprawdę dużą dawkę emocji i adrenaliny. Co czasami drażni to różnice w wykonaniu poszczególnych tras. Jedne wykonane są naprawdę świetnie, na niektórych pustka bije po oczach.

Wykonanie gry stoi na naprawdę wysokim poziomie, modele samochodów wyglądają świetnie, w żadnej innej grze na PSP nie znajdziecie takiego poziomu odwzorowania prawdziwych modeli. Co najważniejsza – animacja przez cały czas trzyma poziom 60 k/s, co robi genialne wrażenie. Gorzej z wykonaniem tras, które nie są brzydkie, ale zdarzają się sytuacje, że tekstury się rozłażą i wybierają na spacer, co momentami potrafi drażnić.

Jeżeli chodzi o dźwięk – to bez wahania powiem, że lepszego dźwięku ryczących silników nie znajdziecie w żadnej innej pozycji. Wszystko brzmi jak powinno, czuć moc wydobywającą się spod masek, obrotomierze szaleją, a dziewczyny ściągają majtki przez głowy. Wszystko się zgadza, poza dziewczynami niestety.

Parę słów jeszcze o sztucznej inteligencji naszych przeciwników, a ta niestety nie wypada najlepiej. Nasi adwersarze śmigają w większości po ustalonej trasie przejazdu, nie bacząc czy przypadkiem nie znajdujemy się na ich drodze. Dochodzi czasem do głupich sytuacji, gdzie zamiast nas wyminąć, przypieprzą w nas nic sobie z tego nie robiąc, co zwykle dla nas źle się kończy, a oni punktują. Można było bardziej popracować nad ich AI, wtedy gra byłaby bardziej wymagająca, a zarazem ciekawsza. Szkoda również, że twórcy nie pokusili się o grę przez sieć, wtedy rozgrywka nabrałaby rumieńców.

Pomimo wszystkich wyżej wymienionych wpadek/błędów Gran Turismo to w dalszym ciągu świetna gra. Prawdopodobnie najlepsza jaką może poszczycić się PSP, choć to też zależy od gustu. Zwolennicy arcade’ówek tu nie poszaleją, reszta miłośników czterech kółek będzie wniebowzięta. Jeżeli jesteś fanem serii GT i posiadasz PSP, to śmiało uderzaj – mimo okrojenia gry z trybu kariery i tak wystarczy ona na setki, tysiące godzin świetnej zabawy. Pozostali mogą się jednak dość szybko zniechęcić rozgrywaniem pojedynczych wyścigów, tylko po to by zdobyć nowe auta i masterować swoje umiejętności. Ale nie czarujmy się – przypadkowi gracze nie grają w serię Gran Turismo.

Za wypożyczenie gry dziękujemy sklepowi:

OCENIACZKA:
GRAFIKA
Świetnie odwzorowane modele samochodów, płynna animacja i nie zawsze pięknie wyglądające trasy
DŹWIĘK
Ryki silników i wszystkie towarzyszące im dźwięki to zdecydowanie najwyższa liga
MIODNOŚĆ
Toż to Gran Turismo, zabawa na wysokim poziomie jak zawsze
REPLAYABILITY
Maniacy będą żyłować do granic niemożliwości, reszta graczy szybko się znudzi

OCENA KOŃCOWA :
GRAN TURISMO
Świetna gra dla fanów motoryzacji, i choć brak trybu kariery znacząco zaniża żywotność tego tytułu, to nie zmienia to jednak faktu, że ciężko znaleźć lepsze wyścigi na PSP